Roos Beltman
"Maar ik kan helemaal niet schrijven".

Over manipulerende meneren en waarom ik gelukkig kan zijn met niets. 


Dat scheiden was een ding. Dat trouwen ook "by the way" , laat staan je huwelijk goed houden. man man. wat een gesodemieter. Dat lukte dus niet. 

Mijn ex man heeft een riant salaris dus die kon de duurste en meest arrogante advocaat van Noord Holland betalen. Dat betekent dat je als vrouw stevig in je schoenen moet staan , ze gaan je namelijk uitroken, beledigen, manipuleren en dwingen om zaken te ondertekenen. En dit is geen grap. 


Ik trof het niet met mijn advocaat. Tijdens de eerste "onderhandelingen" zat ik daar met mijn "tinklebel" pen, op mijn slippers compleet met warrige bos rode haren. De advocaat van mijn ex man trok gelijk van leer. Op dat moment had ik al wat doorstaan en woog nog maar 59 kilo. Ik weet nog dat ik dacht, oke Roos, je kan nu in huilen uitbarsten, of je laat die "pipo" even zien wie hij voor zich heeft. Dat laatste deed ik. Meneer vertrok na 10 minuten met de vlekken in zijn nek , dit was nadat hij  al wijzend met zijn wijsvinger riep dat mijn toon hem niet beviel. Mijn adcocaat heeft letterlijk twee zinnen gesproken. 


Slag 1 won ik. 


Nu gaat het niet om winnen, want uiteindelijk heb ik alles verloren omdat rust voor mij en mijn dochter belangrijker was. Dat is precies waar uitermate kundige, zakelijke en dure advocaten goed in zijn. Kwetsbare vrouwen met kinderen zo manipuleren dat ze akkoord gaan met alles. Zonder ook maar een minuut na te denken over de kinderen die in het spel zijn. Die beide ouders nodig hebben in hun leven en veel rust , want een scheiding is voor kinderen al rampzalig genoeg. 


We kwamen op een kamer terecht, Sterre had achteraf nog een kleine ruimte waar haar bed stond. Ik kan je vertellen dat we na anderhalf jaar daar wonen ziek werden van de schimmel en al het achterstallige onderhoud. Op een gegeven moment hadden we ook geen badkamer meer, de klusjesman was gestopt met klussen omdat het niet meer te redden was. En financiële middelen om te verhuizen had ik niet. 



Ik had niets. Fout, weet ik nu. Ik had alles. Mijzelf en mijn dochter. Toch een soort van dak boven ons hoofd, de zon die elke dag weer op kwam en heel veel hoop. Ik had hoop en ging door met mijn weg. Door de bagger, modder en ellende. Ik ging door, vol liefde voor het leven en mijn kind. Alles zit namelijk in jezelf. Geluk is niet afhankelijk van dure auto's, een "big time" hypotheek , drie keer per jaar op vakantie of zelfs in een tv. Geluk zit in jezelf. Ik had niets maar eigenlijk had ik alles. 


Wat het mij leerde was dus, er kan nog zoveel tegen zitten, in mekaar vallen en oneindig lijken. Geluk zit in jezelf, externe ruis kan dit niet aantasten. Volgens mij is dat licht. En ik wens dat iedere vrouw en man toe. Maar vooral wens ik dat alle kinderen van gescheiden ouders toe, licht. 



(Ik kan dus niet schrijven, ik kan wel mijn waarnemingen delen.)









Info
Instagram